Golden Oldie in Urbex land; Charbonnage du Hasard à Cheratte

 

De voormalige koolmijn Charbonnages du Hasard in Cheratte is wat men noemt een Golden Oldie in Urbex land. Deze mijn stond al heel lang op mijn verlanglijstje, maar op de een of andere manier kwam het er maar niet van om deze locatie te bezoeken. Na wat meer locaties rondom Luik bezocht te hebben, reden we hier praktisch langs en ondanks dat het een zeer grauwe en regenachtige dag was en de schemer al begon in te vallen, konden we er niet weer voorbij rijden zonder een kijkje te gaan nemen!

 

 

De eerste gebouwen werden rond 1860 gebouwd. De mijnschachten en torens waren het werkgebied van destijds 600 mijnwerkers, veelal Nederlandse Limburgers. Veel klachten waren er onder de mijnwerkers, loon wat ondanks de gemaakte afspraken gehalveerd werd, de werkomstandigheden waren erg slecht en de infrastructuur was sterk verouderd.


De mijn werd in 1977 definitief gesloten en in 1992 kreeg de toren, de “Belle-Fleur de Hoignée” de status van beschermd monument. Dit is een typische Malakoff-toren en werd gebouwd in 1907, deze bouwstijl dateert uit de 19-de eeuw en  is genoemd naar een gebouw in de Russische stad Sebastopol. De diepste schat is 480 meter diep!

 

Deze plek heeft een diepe indruk gemaakt. Wij hadden het geluk dat de hoofdpoort gewoon open stond, dus hup naar binnen. Ondanks de verhalen over de “beheerder Gomes” met zijn eigen hangslot om de toegangspoort, de 10 euro bijdrage ten behoeve van zijn pensioen en de boete die deze man had gekregen vanwege deze praktijken, hadden wij heel sterk het gevoel; “Als we hier niet mogen lopen, moet het wel heel bont worden”. De plek is levensgevaarlijk, grote diepe kraters van beton, zeer glad vanwege de regen en de mos en aanslag van jaren en een stevige wind. Maar wat een prachtplek om te zijn en om vast te leggen!

 

 

Eenmaal in de grote toren geklommen om het geheel op ons in te laten werken, zagen we wat groepjes mensen onder ons door lopen, duidelijk fotografen en flitslicht wat vanuit het hoofdgebouw oplichtte. Maar ook een type zonder camera met iets te flitsende kleren voor een urbexer. Hallo, mijnheer Gomes! Ik een gezellig praatje in gebroken Engels (hij dan) met deze man gemaakt, hij was zogezegd de key-keeper, hij past op zodat niemand zich bezeert, doet de poort weer op slot etc. Hele nobele gedachten allemaal! Bij mij ging natuurlijk een belletje rinkelen en heb de beste man breed lachend verteld dat ik dacht dat hij een fairytale was, haha! Hij begreep heel goed dat wij hem zeker geen pensioen bijdrage a 10 euro per persoon gingen betalen. En wij lekker verder lopen en fotograferen, heerlijk!

 

Tabitha.

 

 

Portfolio: :Tabitha : Dimitri