Doel België in betere tijden

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op een mooie druilerige, grijze dag naar Doel in Belgie
gereden om eens rond te kijken.
Ik had er heel veel over gelezen en gehoord, mijn fantasie was dusdanig geprikkeld dat ik het met eigen ogen moest gaan bekijken!


De eerste gedachte die in mij opkwam toen we het gebied rond Doel inreden was, waarom zou je hier uberhaupt hebben willen wonen?
Wat een troosteloze omgeving, tussen de havenbedrijven, containerlandschappen en de kerncentrale tegen de achtergrond.


Het dorp is nu voor 95% uitgestorven, een enkel huis is nog verlicht of staat een auto voor. Tussen de rijtjes huizen zijn al huizen gesloopt, wat een groot gevaar werd voor de omliggende huizen en de inwoners. Het dorpscafe is nog in bedrijf, de smeulende resten van het Laatste Avondmaal, de afscheidsavond van de langst wonenden, waren nog zichtbaar. De enige personen die ik tegenkwam, waren een aantal fotografen, gelukkig geen ramptoerisme, daar had ik me niet prettig bij gevoeld.
Wat indruk op mij maakte, was om te zien met hoeveel moeite is geprobeerd om de teloorgang van het dorp tegen te gaan. Dit is zichtbaar door de kunstprojecten die prominent aanwezig zijn in het dorp en tevens de leuzen die de inwoners her en der hebben aangebracht.
Al vanaf de jaren 60 zijn de plannen gesmeedt om Doel leeg te krijgen, sinds 1999 is de Vlaamse regering hier nog meer op gebrandt. Bewoners kregen de keus om hun huis vrijwillig te verkopen aan de Maatschappij voor Grond- en Industrialisatiebeleid van het Linkerscheldeoevergebied. Echter tot op de dag van vandaag houden er een aantal inwoners moedig stand!
 
Grts. Tabitha 

  

Geschiedenis

 

 Doel wordt voor het eerst vermeld in 1267 als "De Doolen". De precieze betekenis is onduidelijk, mogelijk verwijst het naar de "dalen" in de zin van uitgegraven zandhopen. In de middeleeuwen zouden De Doolen nog eilandjes in de Schelde geweest zijn. Het gebied rond Doel was oorspronkelijk veengebied en maakte deel uit van een brede oost-west georiënteerde veenzone over heel Zeeuws-Vlaanderen en het noorden van Oost-Vlaanderen. Vooral ten noorden van Doel, in wat nu het Verdronken Land van Saeftinghe is, was de veenlaag bijzonder dik. Vanaf de 13e eeuw werd in deze veenzone intensief turf gewonnen. Doel en omliggende gebieden behoorden oorspronkelijk toe aan de heer van Beveren, die de turfwinning stimuleerde. In 1571 werd Doel samen met Kieldrecht een afzonderlijke heerlijkheid.

 

De turfafgraving in het veen verlaagde op veel plaatsen het bodempeil en maakte het gebied kwetsbaar voor overstromingen. Tegelijk kwam de Schelde vanaf de 12e eeuw steeds sterker onder invloed van de Noordzee. Daardoor raakten Doel en andere noordelijke delen van het Land van Beveren vanaf de 14e eeuw regelmatig volledig overstroomd en werden dijken en polders aangelegd.

Heel het middeleeuwse polder- en turfwinningstelsel in de streek ging verloren bij catastrofale overstromingen in de 16e eeuw en de onderwaterzettingen om strategische redenen tijdens de Tachtigjarige Oorlog, voor het eerst bij het beleg van Antwerpen door Alexander Farnese. Doel en de Doelpolder werden vanaf 1585 bezet door de Staatse legers.

Tijdens het Twaalfjarig Bestand (1609-1621) was de hele streek een desolaat gebied waar Scheldeoverstromingen en getijden vrij spel hadden. De dijken rond de Doelpolder waren echter nog rond 1567 extra versterkt en gedeeltelijk bewaard. Doel fungeerde als steunpunt in de oorlogslinies en ter hoogte van de huidige molen bevond zich een fort met een Hollands garnizoen. In 1614 gaven de Staten-Generaal van de Republiek der Verenigde Nederlanden de toestemming om Doel te bedijken en werd begonnen met de planmatige aanleg van het dorp en de polder. Doel en de Doelpolder vormden zeer lang de facto een eiland, omgeven door de Schelde, kreken en slikken. De vandaag nog bestaande Doelse Polderdijk in het noorden vormde de grens met latere inpolderingen en laat een deel van de contouren van het eiland nog goed zien.

Doel hoorde kerkelijk bij de parochie Kieldrecht en werd pas in 1792 een zelfstandige parochie. In dat jaar werd Doel ook toegewezen aan de keizer van Oostenrijk en kwam het definitief bij de Zuidelijke Nederlanden. Pas na de Belgische onafhankelijkheid werd Doel een zelfstandige gemeente.

 

 

tekst Wikipedia